Dwa nowe wydawnictwa z obozu Pearl Jam - koncertowe DVD grupy "Immagine In Cornice" oraz solowa płyta wokalisty Eddiego Veddera "Into The Wild"
Takie pozycje to na ogół tylko uzupełnienie regularnej dyskografii zespołu. Ale nie w tym wypadku. Zarówno materiał koncertowy grupy - nakręcony podczas ubiegłorocznych występów we Włoszech - jak i album Veddera bronią się jako dzieła zupełnie niezależne od tego, co na co dzień robi Pearl Jam. Zaskakuje to zwłaszcza w przypadku płyty wokalisty - to nie pozycja w stu procentach autonomiczna, lecz jedynie zbiór kompozycji, które posłużyły za ilustrację dźwiękową do filmu Seana Penna "Into The Wild"...
Kryzys muzyki rockowej jest widoczny gołym okiem - nakłady płyt spadają w zastraszającym tempie, sale koncertowe świecą pustkami, coraz mniej młodych ludzi znajduje w tej muzyce coś dla siebie. 15 czerwca 2000 roku w katowickim "Spodku" było inaczej. Czuć było atmosferę święta, a siedmiotysięczny tłum, złożony z ubranych w większości w czarne podkoszulki i krótkie spodnie młodych ludzi obojga płci, dał się ponieść płynącym ze sceny dźwiękom.
Legendy amerykańskiej sceny niezależnej wydają płyty o wyraźnie antybushowskim przesłaniu. "Pearl Jam" i "Rio Grande Blood" to zaledwie czubek góry lodowej. Rockmani z USA nie byli równie zgodni od czasów wojny wietnamskiej. Znów zjednoczył ich wspólny wróg - ich własny prezydent.
Grają swoją muzykę w swoim Seattle. Bez klipów, wywiadów i błysku fleszów fotoreporterów. Wszystko zaczęło się w latach osiemdziesiątych w Seatlle. W owym czasie na terenie miasta działało wiele zespołów skupionych głównie wokół wytwórni płytowej Sub-Pop.
Chociaż wspomnienie o Kurcie Cobainie i Nirvanie w tekście na temat Pearl Jam zdawać się może dużym nietaktem, zacznę w ten sposób. Marzec ubiegłego roku. Do Seattle dotarła właśnie wiadomość że w jednym z rzymskich szpitali lekarze walczą o życie Cobaina. A w lokalnym piśmie ukazał się artykuł z nagłówkiem: Dlaczego nie mogło się to przydarzyć Eddiemu Vedderowi? ...
Prasa 
